"ฮิซัตจัง ตื่นได้แล้ว!"
"อืม..ยังเช้าอยุ่เลย"
"แกนี่ -"- .. งั้นชั้นไปก่อนนะ นัดอากิระไว้น่ะ" ว่าแล้วชายหนุ่มที่ยืนปลุกอีกคนที่นอนหลับอยู่บนเตียงนุ่มก็รีบผละออกจากห้องนอนไป .. ใช่สิ .. เดี๋ยวอะไรๆก็มีแต่อากิระ ..

.. ชั้นมันก็แค่น้องชายฝาแฝดของนายนิ ใช่ไหม.. ยูสุเกะ ..

...Love or Die... (Yusuke & Hisato)

เริ่มต้นเช้าวันใหม่อันสดใส .. แต่เด็กหนุ่มที่เพิ่งลุกออกจาเตียงนอนนั้นอารมณ์ไม่ได้สดใสไปด้วยเลย .. เพราะเด็กที่ชื่ออากิระงั้นเหรอ? .. เพราะมัน.. มันทำให้ผมกับยูสุเกะเริ่มห่างเหินกันมา 1 เดือนกว่าแล้ว .. ฮิซาโตะคิดอะไรเรื่อยเปื่อยพร้อมๆกับอาบน้ำและแต่งตัวเพื่อจะไป รร .. จะมีอีกไหมนะ ..วันที่เราจะได้ไปโรงเรียนพร้อมกันอีกครั้งน่ะ ..

"มาแล้วเหรอฮิซัตจัง ..แกนี่ตื่นสายทุกวันเลยนะ" เหมือนทุกๆวัน เมื่อผมเดินเข้าห้องเรียนมา ก็ต้องเจอยูสุเกะ ..และอากิระนั่งอยู่ด้วยกัน ..ห้องเรียนของตัวเองไม่มีรึไงนะ ไอ้เด็กบ้านี่
"อืม .. นายน่ะตื่นเช้าเกินไปต่างหาก" ฮิซาโตะตอบกลับไปด้วยสีหน้านิ่งๆ
"เค้าว่ากันว่า นอนมากๆ จะตายไวนะฮะพี่ฮิซัตจัง~" อากิระพูดด้วยเสียงน่ารักๆ .. หึ ทำเป็นอวดรู้นะไอ้เด็กเวร ..แล้วใคร .. ใครใช้ให้แกเรียกชั้นว่าฮิซัตจัง!! ..ชื่อนี้ชั้นให้ยูสุเกะเรียกได้คนเดียวเท่านั้นนะ ..
"ออดเข้าเรียนดังแล้วนะอากิระคุง" ฮิซาโตะยิ้มบอกอากิระ แต่ในใจนั้นเคียดแค้นเด็กคนนี้ซะเหลือเกิน มือกำแน่นเหมือนอยากจะบีบอากิระให้เละคามือไปซะตรงนั้นให้ได้..
"ยังไม่อยากไปเลยอ่าพี่ยูสุเกะ~" ทำเสียงออดอ้อนร่างสูง ..ฮิซาโตะพยายามจะทำเป็นไม่สนใจ
"น่า เดี๋ยวตอนพักค่อยเจอกันนะอากิจัง.." ว่าแล้วก็เอามือขยี้ผมแมวน้อยอย่างหมั่นเขี้ยว ..นิสัยแบบนี้ล่ะมั้ง ที่ทำให้ใครๆก็หลงรักอากิระ .. รวมทั้งยูสุเกะคนนี้ด้วย .. อากิระพยักหน้าให้แล้ววิ่งออกไปจากห้องเรียนนั้นอย่างรวดเร็ว .. เมื่ออากิระไปแล้ว ทำให้ยูสุเกะหันมาสนใจฮิซาโตะอีกครั้ง ..
"นี่นะ ..ตะกี้อากิระเค้า....." ถึงจะหันมาสนใจฮิซาโตะ แต่ก็ไม่วายที่จะพล่ามเรื่องอากิระให้น้องชายฟัง .. อากิระอย่างโง้น อากิระอย่างงี้ .. พอสักทียูสุเกะ ชั้นเบื่อเต็มทนแล้ว .. นายไม่เคยรับรู้ถึงความรู้สึกของชั้นเลยใช่ไหม ..

หลังเลิกเรียน .. ยูสุเกะและฮิซาโตะเดินออกจากโรงเรียนพร้อมกัน ..และมีอากิระเดินเกาะแขนยูสุเกะต้อยๆ .. ฮิซาโตะเหลือบมองด้วยหางตา .. เมื่อก่อน แขนข้างนั้นมันเป็นที่ๆชั้นเกาะ ทำไมนายต้องมาแย่งชั้นด้วย อากิระ ... ถึงจะเหลือแขนอีกข้าง แต่ฮิซาโตะก็ไม่สามารถเอื้อมไปเกาะมันไว้ได้ .. ก็เขาไม่ได้เป็นแฟนของยูสุเกะนิ ..
"ไปกินไอติมตรงหน้าสถานีรถไฟกันนะฮะพี่ยูสุเกะ~" เด็กน้อยเอียงคอพูดอย่างน่ารัก มืหรือที่คนรับฟังจะปฏิเสธได้
"ฮิซัตจังไปด้วยกันสิ" ว่าแล้วก็หันไปถามอีกคนที่ตามมาด้วย .. นายชวนชั้นงั้นเหรอ ..ชั้นยังอยู่ในสายตานายสินะยูสุเกะ .. แต่ชั้นมันก็แค่ก้างขวางคอของนาย 2 คนเท่านั้นแหละ..
"ไม่ล่ะ นายไปกินกันเถอะ ชั้นจะรีบกลับไปดูทีวีน่ะ.." ยิ้มให้แล้วรีบเดินจากไปทันที ปล่อยให้ยูสุเกะไปกับอากิระกัน 2 คน

เมื่อก่อน.. รายการโทรทัศน์ที่พวกเราชอบจะมาตอนหลังเลิกเรียน ..เรา 2 คนจะรีบกลับบ้านไปดูด้วยกันทันที .. แต่ตอนนี้ .. ชั้นกลับต้องนั่งดูคนเดียว ..

----------

"พี่ยูสุเกะ อ้าปากสิฮะ~" เมื่อแมวตัวน้อยสั่ง ยูสุเกะก็อ้าปากรับชิ้นขนมที่อากิระส่งให้และเคี้ยวมันอย่างเอร็ดอร่อย สายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักที่ทั้งคู่มีให้กัน .. ชั้นไม่สามารถแทรกเข้าไปได้อีกต่อไปแล้วใช่ไหม .. ทั้งๆที่เมื่อก่อน .. ชั้นก็เคยป้อนขนมให้นายกิน แต่นายก็ไม่เคยมองชั้นด้วยสายตาแบบนั้นเลย .. มีเพียงแต่สายตาที่แสดงถึงความรักของพี่ชายที่มีให้ต่อน้องชายเท่านั้น ..

----------

"ฮึ่ย!!" ยูสุเกะร้องข้นอย่างหงุดหงุดเมื่อเดินเข้ามาในห้องนอน หลังจากที่ไปส่งอากิระกลับบ้านเรียบร้อยแล้ว
"เป็นอะไรยูสุเกะ" ถามด้วยความห่วงใย ..แต่ก็คงไม่พ้นเรื่องอากิระอีกสินะ
"ก็อากิระน่ะสิ หาว่าชั้นไปมองสาว .. โกรธอะไรไม่เข้าเรื่องจิงๆ .. แกคิดดู............." ว่าแล้วไม่ผิด เรื่องอากิระอีกแล้ว ทะเลาะกันทีไรก็ต้องมาระบายให้ชั้นฟัง .. ชั้นมันก็แค่ถังขยะที่มีไว้ปลดปล่อยอารมณ์ของนายสินะ ..พอคืนดีกันแล้ว ถังขยะใบนี้ก็ไร้ค่าไป..เหมือนทุกที ..

----------

พักกลางวัน .. ยูสุเกะก็ไปกินข้าวกับอากิระเช่นเคย .. ฮิซาโตะจึงต้องไปนั่งกินกับเพื่อนคนอื่นแทน .. เสียงโหวกเหวกโวยวายภายในโรงอาหารดังขึ้นเหมือนทุกๆวัน .. เขารีบกินข้าวอย่างรวดเร็ว และขอตัวปลีกวิเวกไปหาที่สงบๆบนดาดฟ้าของโรงเรียน .. ฮิซาโตะล้มตัวลงนอนลงแถวๆแท็งค์เก็บน้ำนั้น .. สายตาจับจ้องท้องฟ้าสีคราม ..ยืดมือเอื้อมขึ้นไป .. ยูสุเกะ ..นายก็เหมือนท้องฟ้าผืนนี้สินะ เพราะชั้นไม่สามารถเอื้อมมือคว้ามันไว้ได้เลยสักนิดเดียว .. (โอยย .. ยิ่งแต่งยิ่งเน่าว่ะ - -' ทนๆอ่านกันนหน่อยนะ เหอๆ : Aki - Aki)

"ยังไม่หายงอนอีกเหรออากิจัง.." เสียงๆหนึ่งดังขึ้นอีกฟากของดาดฟ้า ..แค่ได้ยินก็รู้ทันทีว่าเป็นเสียงใคร ฮิซาโตะลุกขึ้นมาแอบดูทันที .. ภาพที่เห็นมันช่างบาดตาบาดใจเหลือเกิน .. ยูสุเกะเอานิ้วจิ้มแก้มง้ออากิระที่งอนแก้มป่องอยู่ .. จนกระทั่ง ยูสุเกะคว้าตัวร่างบางมากอดไว้ในอ้อมอกแกร่ง ..อากิระรีบดิ้นออกด้วยความเขินอาย
"พี่ยูสุเกะอ่ะ..-"- เขาโกดอยุ่นะ.." อากิระเอ่ยน้ำเสียงงอนๆ แต่ก็อดขำออกมาไม่ได้
"อากิจังขำอะไรเนี้ย!" เห็นอากิระขำออกมาโดยไม่ทราบสาเหตุก็หน้าแดงขึ้นมา ..ตูไปทำอะไรหว่า
"ก็พี่ยูสุ.." ยังไม่ทันจะพูดจบ ยูสุเกะก็คว้าร่างบางเข้ามาจูบลงบนริมฝีปากแดงอิ่มนั้นเบาๆ และถอนออกมายิ้มแฉ่ง
"หายงอนแล้วสินะ ^^"
"..." ใบหน้าแดงซ่านไปหมดแล้ว ก็นี่เป็นจูบแรกของอากิระนี่นา >///<
"อากิจางง~ พี่รักอากิจังคนเดียวนะ" เพียงคำๆเดียวที่หลุดออกมาจากปากร่างสูง ..ก็ทำให้หัวใจของผู้ที่แอบอยู่แหลกสลายไปในทันที .. คนเดียวเหรอ .. รักมันคนเดียวงั้นเหรอ .. ภาพบาดตาเกิดขึ้นอีกครั้ง เมื่อยูสุเกะจูบเข้าที่ปากของอากิระอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันดูดดื่มแทบจะกลืนกินกันเข้าไปให้ได้

ตึงงงงง!!

มือเรียวที่กำแน่น พุ่งตรงเข้าไปที่แท็งค์น้ำที่ทำจากเหล็กนั้นเต็มแรง .. ไม่เอาอีกแล้ว .. ภาพแบบนี้ .. ทำไม .. ทำไมถึงเป็นเราไม่ได้ .. หลังจากฮิซาโตะชกเข้าที่แท็งค์น้ำก็วิ่งหนีไปทันที น้ำตาไหลรินอาบแก้ม .. แต่ยูสุเกะที่กำลังมีความสุขกับจูบอันเร่าร้อนนั้นก็ต้องผงะออกอย่างตกใจเมื่อได้ยินเสียงอะไรบางอย่างกระทบกับแท็งค์น้ำอย่างแรง และหันไปมองงงๆแต่ก็ต้องพบกับความว่างเปล่า .. และหันไปสนใจร่างสวยตรงหน้าต่อ..

"นี่ฮิซัตจัง~" เมื่อกลับมาถึงมา เสียงอารมณ์ดีของยูสุเกะก็ดังลัลล้าขึ้น ..และปีนขึ้นไปบนเตียงชั้น2 ซึ่งเป็นเตียงของฮิซาโตะ (ยูสุนอนเตียงล่าง : Aki-Aki) จากนั้นก็พล่ามเรื่องอากิระเหมือนเดิม .. รวมทั้ง เรื่องที่ได้จูบกับอากิระในวันนี้ด้วย .. ฮิซาโตะได้แต่ฝืนยิ้มและพยายามกลั้นน้ำตาไว้สุดชีวิตไม่ให้มันหลั่งไหลออกมา ทนฟังเรื่องราวที่ทำให้เจ็บปวดใจไปจนจบ..

"ราตรีสวัสดิ์นะฮิซัตจัง" ยูสุเกะปีนลงไปนอนบนเตียงของตัวเองและกล่าวคำสุดท้ายก่อนที่จะผลอยหลับไป .. มีแต่เรื่องอากิระ .. นายเคยคิดจะถามชั้นบ้างไหมว่าวันนี้ชั้นเป็นยังไงบ้าง .. ฮิซาโตะปีนลงจากเตียงและเดินออกจากห้องไปเข้าห้องน้ำ .. ที่ระบายของเขาคงมีที่นี่ที่เดียว ..ปลดปล่อยอารมณ์เจ็บปวดทั้งหมดออกมา ..แต่น้ำตาที่ทนฝืนกลั้นเอาไว้จนมันตกอยู่ข้างในจิตใจ ไม่สามารถบีบครั้นให้มันไหลออกมาได้อีกแล้ว ..มีเพียงแค่เสียงสะอื้นเท่านั้น ที่ดังระงมอยุ่ภายในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ไม่มีแม้แต่ใครจะมาสนใจได้ยินสักคน.. การต้องทนอยู่คนเดียว มันรู้สึกแบบนี้นี่เอง .. (ฮิซาโตะน้ำตาตกในค่ะ)

กลับเข้ามาที่ห้องนอนอีกครั้ง ความมืดแผ่กระจายไปทั่วทั้งห้อง มีเพียงแค่แสงจันทร์สลัวๆที่ส่องผ่านเข้ามาทางหน้าต่างบานเล็ก .. สายตาจับจ้องไปที่ร่างบนเตียงที่นอนหลับแน่นิ่ง.. ทั้งๆที่อยู่ใกล้กันแค่เอื้อม ..แต่ทำไมมันเหมือนกับอยู่ห่างกันไกลแสนไกลถึงเพียงนี้ .. ด้วยอารมณ์รักและหวงแหน ทำให้ฮิซาโตะทำอะไรบ้าๆลงไป เขาก้มลงนั่งคุกเข่าบนพื้น และยื่นหน้าเข้าไปใกล้ยูสุเกะ ..ริมฝีปากนิ่มๆประทับลงกับปากของอีกฝ่าย .. อีกฝ่ายที่เป็นพี่ชายฝาแฝดแท้ๆของตนเอง .. ประทับอยู่เนิ่นนาน อยากจะส่งความรู้สึกทั้งหมดที่มีให้ผ่านทางจูบเบาๆนี้ไปทั้งหมด ..นายจะรับรู้ไหมยูสุเกะ .. แต่ในที่สุด ..ยูสุเกะรู้สึกตัวและผลักฮิซาโตะออก
"ฮิซัตจัง!! ทำอะไรของนาย!!!" ร้องออกมาอย่างตกใจ .. ฮิซาโตะก็ตกใจไม่แพ้กัน .. จะทำยังไงดี .. จะแก้ตัวยังไง ..
"ชะ..ชั้นรักนายนะยูสุเกะ" ตัดสินใจพูดออกไป
"ชั้นก็รักนาย .. แต่ทำไมต้องทำแบบนี้!!" ตะคอกเสียงเบาเพราะกลัวคนอื่นในบ้านจะตื่นขึ้นมา ..สายตาตื่นตระหนกกับเหตุการณ์เมื่อสักครู่ ไม่คิดว่าน้องชายของตัวเองจะทำเช่นนี้
"ไม่!! ชั้นไม่ได้รักนายแบบพี่น้อง ..มันมากกว่านั้นยูสุเกะ!!" เอ่ยน้ำเสียงจิงจัง
"นายจะบ้าเหรอ!! เราเป็นพี่น้องกันนะ!!" ยูสุเกะตอกกลับไปเพื่อเตือนสติน้องชายว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่
"แต่.."
"มันเป็นไปไม่ได้ฮิซาโตะ!!" พูดตัดบทเสียงแข็ง .. ใช่ .. มันคงเป็นไปไม่ได้จิงๆ .. ชั้นทำบ้าอะไรลงไป ..เข้าหน้าไม่ติดแล้ว..ฮิซาโตะเปิดประตูห้องนอน วิ่งลงบันไดและเปิดประตูออกจากบ้านไป ..ยูสุเกะตกใจรีบตามไปทันที แต่สุดท้ายก็พลัดหลงกัน ..

ทั้งคืนนั้น ฮิซาโตะก็ไม่ได้กลับเข้าบ้านอีกเลย .. วันรุ่งขึ้น ทั้งยูสุเกะและฮิซาโตะต่างก็ไม่ได้ไปโรงเรียน ..ยูสุเกะออกตามหาน้องชายไปทั่วเมืองแต่ก็ไม่พบ ..แต่ความพยายามก็ไม่ลดละ ..ยังคงวิ่งตามหาต่อไป ..ฮิซาโตะ นายกลับมาเถอะ ชั้นจะลืมเรื่องที่นายพูดไปเมื่อตะกี้ .. นายเป็นน้องชายสุดที่รักของชั้นนะ..ขอโทษที่ชั้นไม่สามารถตอบรับความรู้สึกของนายได้ .. นายก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ ..

หลังเลิกเรียน ..
"อ๊ะ~" เสียงใสๆดังขึ้นเมื่อเห็นร่างสูงยืนอยู่ที่หน้าประตู รร .. อากิระรีบวิ่งไปทันที
"ไปด้วยกันหน่อยสิ อากิระ.." ชายหนุ่มเบื้องหน้าพูดขึ้นและจูงมืออากิระไป
"ทำไมถึงไม่มา รร ล่ะฮะพี่ยูสุเกะ~" อากิระเดินตามไปพร้อมกับคุยไปด้วย
"อืม..มีเรื่องนิดหน่อยน่ะ" จากนั้นทั้งคู่ก็เงียบกริบ เท้าทั้ง 2 ยังคงเดินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งไปหยุดอยู่ที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง
"พี่ยูสุเกะฮะ เดี๋ยวผมขอตัวเข้าห้องน้ำแป๊ปนะฮะ~" ไม่ทันขาดคำ ร่างเล็กก็วิ่งเข้าห้องน้ำในสวนสาธารณะ .. ชายหนุ่มยืนมองตามไป

---

"รอนานไหมฮะพี่ยูสุเกะ ^^" ผ่านไปสักพัก อากิระก็ออกมาจากห้องน้ำ พร้อมกับถือน้ำอัดลมกระป๋องติดมือกลับมาหาชายที่นั่งอยู่ด้วย จากนั้นก็นั่งลงข้างๆและส่งน้ำกระป๋องนึงให้เขา ..อากิระชวนเขาคุยโน่นคุยนี่..แต่อีกฝ่ายนั่งนิ่งเงียบ จนในที่สุดก็พูดออกมา
"อากิระมานี่สิ พี่มีอะไรจะให้ดู" น้ำเสียงราบเรียบและคว้ามือเล็กให้เดินตามไป ข้างในสวนสาธารณะมีบึงเล็กๆอยู่ .. แสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมากระทบกับผิวน้ำ ทำให้เกิดประกายระยิบระยับสวยงาม
"โห~ สวยจังเลยฮะพี่ยูสุเกะ" ร้องขึ้นมาอย่างตื่นตาตื่นในกับภาพตรงหน้า..
"อยากลงไปอยู่ในนั้นไหมล่ะ.." เสียงนิ่งๆนั้นดังขึ้นที่ข้างหูอากิระ ..มือเรียวนั้นผลักร่างบางกระเด็นตกลงไปในน้ำนั้น ..

"อากิระ!!!!!!!!!!!!" เสียงอีกเสียงดังขึ้น .. ที่แท้คนที่พาอากิระมาไม่ใช่ยูสุเกะหรอก แต่เป็นฮิซาโตะที่ทำตัวเหมือนยูสุเกะต่างหาก .. ยูสุเกะตัวจิงที่รีบมาเพราะอากิระเข้าไปยืนโทรศัพท์ในห้องน้ำรายงานบอกว่าฮิซาโตะอยู่กับเขา ..อากิระรู้เรื่องทั้งหมดเพราะเมื่อเช้ายูสุเกะโทรเล่าหมดแล้ว..และมีหรือที่อากิระจะแยกคนรักของตัวเองไม่ออก.. ยูสุเกะจึงรีบมาที่นี่ทันที .. ร่างสูงรีบวิ่ง และกระโดดลงไปช่วยเด็กที่โดนผลักตกน้ำลงไปเมื่อตะกี้นี้ขึ้นมาทันที..

"แค่กๆ" อากิระที่ว่ายน้ำไม่แข็งกลืนน้ำในบึงเข้าไปหลายอึกอยุ่เหมือนกัน .. แต่ก็ไม่เป็นอะไรมากมาย ..
"นายทำอะไรลงไปรู้ตัวรึเปล่าฮิซาโตะ!!!!!!!!" ยูสุเกะหันไปตะคอกใส่อีกคนที่ยืนนิ่งอยู่ ..มือกอดอากิระแน่น และถอดเสื้อนอกห่มร่างบางเอาไว้
"......." ไม่มีเสียงตอบกลับมา ..
"แก..!!!!!!!!" สายตายูสุเกะเริ่มเปลี่ยนไปเมื่อเห็นคนตรงหน้าไม่สำนึกกับสิ่งที่ตัวเองทำ ..จ้องมองฮิซาโตะด้วยแววตารังเกียจ.. ไม่คิดว่าน้องชายตัวเองจะทำถึงขนาดนี้..
"พอเถอะฮะพี่ยูสุเกะ ใจเย็นๆ ผมก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก" อากิระรีบห้ามไว้ กลัวว่าเรื่องจะไปกันใหญ่
"กลับกันเถอะอากิระ" พูดแบบไม่สนใจใยดีฮิซาโตะเลยสักนิด พยุงตัวอากิระให้ลุกขึ้นและเดินจากไป.. มันจบลงแล้วสินะ ..แม้แต่ความรักแบบพี่น้อง มันก็ไม่มีเหลืออีกแล้วสินะ..ทุกอย่างมันพังทลายลงด้วยน้ำมือของฮิซาโตะเอง .. ฮิซาโตะยืนยิ้มให้แผ่นหลังของคนทั้ง 2 ที่กำลังเดินจากไป ..และ...

ตูมม!! เสียงวัตถุขนาดใหญ่กระทบกับผิวน้ำ .. ฮิซาโตะทิ้งตัวเองลงไปในบึงที่มีประกายระยิบระยับนั้น .. เมื่อเสียงนั้นดังขึ้น ยูสุเกะก็รีบหันกลับมาอยากตกใจและวิ่งกระโดดลงไปช่วยฮิซาโตะขึ้นมาอีกครั้ง .. ฮิซาโตะว่ายน้ำเป็นซะที่ไหนล่ะ ..

------
---
-

-
---
------

"นี่ๆ ฮิซาโตะรู้สึกตัวแล้ว!!" เสียงๆหนึ่งตะโกนบอก ..ฮิซาโตะลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ แสงไฟที่ส่องเข้าลูกกะตาจนแสบ ค่อยๆกระพริบถี่ๆให้เห็นภาพตรงหน้าชัดขึ้น .. พ่อ ..แม่..อากิระ.. แล้วก็ยูสุเกะ .. นี่ชั้นยังไม่ตายอีกเหรอ?
"ฮือๆ ดีแล้วนะที่ไม่เป็นอะไรไป" เสียงสะอื้นของแม่ดังขึ้นที่ข้างเตียงในโรงพยาบาล .. ยูสุเกะโกหกพ่อแม่ว่า ฮิซาโตะพลัดตกลงไปในบึง
"ไม่เป็นไรแล้ว งั้นผมขอตัวกลับละนะฮะ ดึกแล้วเดี่ยวพ่อแม่ผมจะเป็นห่วง" เมื่อรู้ว่าฮิซาโตะฟื้นขึ้นมาแล้วก็โล่งใจและขอตัวกลับบ้านทันที
"พี่จะไปส่ง.." ยูสุเกะพูดขึ้น
"ไม่ต้องหรอกฮะ พี่อยู่ดูพี่ฮิซัตจังเถอะฮะ ^^" ยิ้มให้ร่างบนเตียงอย่างอ่อนโยน .. นี่เราทำอะไรลงไปกับอากิระ .. ทำไมไม่โกรธแค้นชั้นล่ะ ..ทำไม!! ..อย่ามาทำดีกับชั้นเลย..
"งั้นกลับดีๆล่ะ" ลูบหัวเด็กน้อยเบาๆ อากิระกลับบ้านไปในที่สุด ..รวมทั้งพ่อแม่ของยูสุเกะฮิซาโตะด้วย .. ตอนนี้มีเพียงแค่ 2 คนอยู่ภายในห้องนั้น .. บรรยากาศช่างเงียบจนน่าอึดอัดเหลือเกิน .. ต่างคนต่างก็ไม่พูดกัน .. ฮิซาโตะนึกไปถึงสายตาของยูสุเกะที่บ่งบอกถึงความเกลียดและหมดความไว้เนื้อเชื่อใจของกันและกัน .. ก็แน่สิ .. เราจะไปฆ่าคนที่เขารักนี่นา .. มันก็สมควรแล้วล่ะฮิซาโตะ...

"ฮิซัตจัง~" น้ำเสียงปกติของยูสุเกะดังขึ้น ..ฮิซาโตะสะดุ้งเฮือกตกใจอย่างแรง .. ทำไมทำเสียงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแบบนั้นล่ะ?
"....." มองร่างที่กำลังเดินเข้ามาหาที่เตียงนั้น .. ถึงเสียงจะฟังดูปกติ แต่สายตาที่จับจ้องมา ไม่สามารถปกปิดความในใจของยูสุเกะได้เลย.. เจ็บเหลือเกิน .. อย่ามองชั้นด้วยสายตาแบบนั้นได้ไหม..
"ชั้นรักนาย .. ชั้นจะลืมเรื่องทั้งหมด ..จากนี้ไปเรามาเริ่มต้นกันใหม่นะฮิซัตจัง.." ก้มลงกอดน้องชาย .. ที่พูดนั้นจิงเหรอ ..ทำไมกอดนั้นถึงไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นเลยล่ะ? ..จำใจกอดเพื่อไม่ให้ชั้นทำอะไรบ้าๆลงไปอีกใช่ไหม? ยูสุเกะ..
"อืม.." ฮิซาโตะฉีกยิ้มให้พี่ชาย "ชั้นจะเริ่มต้นใหม่..นายไม่ต้องห่วง" ยูสุเกะยิ้มเช่นกัน หวังว่าคงจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกแล้ว
"งั้นชั้นไปอาบน้ำก่อนล่ะ ลงน้ำไปตั้ง 2 ครั้ง คันชะมัดเลย" น้ำเสียงฟังดูร่าเริง ยูสุเกะหันหลังเดินกลับเข้าไปในห้องน้ำ

"ชั้นจะเริ่มต้นใหม่ทั้งหมด .." ฮิซาโตะพูดเบาๆทิ้งท้าย ..

เวลาไหลผ่านไป ยูสุเกะอาบน้ำเสร็จ ออกมาก็ต้องพบกับเตียงที่ว่างเปล่า
"ฮิซาโตะ!!!" รีบวิ่งออกไปจากโรงพยาบาลทันที..

ฮิซาโตะเปลี่ยนชุดและหนีออกจากโรงพยาบาล เดินเรื่อยมาจนถึงสวนสาธารณะแห่งเดิม ที่นี่เป็นที่ๆสมัยเด็กๆเขาชอบมาวิ่งเล่นกับยูสุเกะบ่อยๆ ความทรงจำเก่าๆพลันให้คิดถึงอยู่ในหัว

----------
-----
--

"โอ๊ยย!!~" ฮิซาโตะหกล้มขณะที่วิ่งไล่จับอยู่ยูสุเกะอย่างสนุกสนาน .. เข่าที่ไถครูดกับพื้นนั้นถลอกจนเกิดแผลเลือดไหลซึมออกมา น้ำตาค่อยๆไหลและร้องไห้โฮใหญ่
"ไม่เป็นไรนะฮิซัตจัง~" ยูสุเกะรีบวิ่งมาดูอาการน้องชายทันที ก้มลงเลียบาดแผลนั้นพร้อมกับโอ๋เด็กน้อยตรงหน้าไปด้วย
"เจ็บจังเลยยูสุจัง~" ฮิซาโตะสะอึกสะอื้นครวญคราง
"โอ๋ๆ เดี๋ยวก็หาย อย่าร้องไห้สิ" เอามือปาดน้ำตา และลูบหัวคนตรงหน้าอย่างอ่อนโยน.. ตอนนี้สินะที่ทำให้ฮิซาโตะเริ่มมีความรู้สึกที่มากกว่าคำว่าพี่ชายน้องชาย..
"ยูสุจังต้องอยู่ข้างๆฮิซัตจังนะ แล้วฮิซัตจังจะไม่ร้องไห้" พูดไป พยายามกลั้นน้ำตาไป
"อื้ม~ ยูสุจะอยุ่ข้างๆฮิซัตจังเอง!" พูดด้วยเสียงเท่ห์ๆเกินเด็กอายุ 7 ขวบ
"เราจะรักกันตลอดไปนะยูสุจัง สัญญานะ~" เด็กน้อยฮิซาโตะยื่นนิ้วก้อยให้ยูสุ หมายจะเกี่ยวก้อยสัญญา ..เด็กน้อยอีกคนทำตามใจน้อยชาย
"อื้อ สัญญา เราจะรักกันตลอดไป"

--
-----
----------

'เราจะรักกันตลอดไป' ..
คงไม่มีอีกแล้วมั้งฮิซาโตะ ..
เพราะคำว่าพี่น้องมันขวางกลั้นอยู่งั้นเหรอ ..
เพียงเพราะว่าเราเกิดมาหน้าตาเหมือนกันงั้นเหรอ ..

ขาที่พาร่างตัวเองมาหยุดอยุ่ที่บึงบ่อนั้น ..มือทั้งสอง พยายามมัดเรียวขาคู่นั้นด้วยเชือกเส้นหนาที่ผูกติดกับก้อนหินก้อนใหญ่จนแน่น .. มันถูกส่งลงไปยังใต้ผืนน้ำที่แน่นิ่งนั้นทันที.. ผืนน้ำที่ตอนนี้ไร้ประกายระยิบระยับสวยงาม ..

ผมจะเริ่มต้นใหม่ .. ชีวิตใหม่ .. ตายไปแล้วได้เกิดในร่างใหม่ ..
หน้าตาเราก็จะไม่เหมือนกัน .. เราจะไม่เกิดมาเป็นพี่น้องฝาแฝดกัน..
แล้วชาติหน้าเราก็จะรักกันได้ใช่ไหม?

สายตาที่เสียดแทงหัวใจคู่นั้นน่ะ.. ช่วยส่งไปให้ถึงสวรรค์ทีนะ .. ชั้นจะรอนาย ..ยูสุเกะ ..

- End -

From : http://www.thaimisc.com/freewebboard/php/vreply.php?user=indywflfic&topic=190