ค่ำคืนอันมืดสนิท .. ไร้แสงจากดวงอาทิตย์หรือดวงดาว .. ไร้ผู้คน .. มีเพียงแค่ผม .. และดวงจันทร์ ..

ไม่รู้เป็นเวลานานเท่าไหร่แล้ว .. ที่ผมหลงมาอยู่ในที่ๆแห่งนี้ .. ที่ๆไม่รู้จัก .. ที่ๆไร้ผู้คน .. ที่ๆมีแต่ความมืด

ผมจำได้เพียงแค่ว่า .. วันนี้วันเกิดผม .. ผมนัดกับเพื่อนไว้ และรีบไปตามนัด .. มีแสงสว่างจ้า ..และ.. จากนั้นผมจำอะไรไม่ได้อีกเลย

พอผมรู้สึกตัว ก็มาอยู่ที่นี่แล้ว .. ในหัวมันว่างเปล่าไปหมด .. นี่มันเกิดอะไรขึ้น ..

ผมเดินไปตามทางอันมืดมิดไร้ที่สิ้นสุดนั้น .. ยิ่งเดินไป .. ความหนาวเย็นก็ยิ่งแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย .. ที่นี่มันที่ไหน .. ผมกลัว..

เอ๊ะ! นั่นแสงอะไร .. ผมรีบวิ่งไป .. วิ่งตามไป .. แต่ไปไม่ถึงจุดที่ๆมีแสงสว่างนั้นสักที มันเล็กลงเรื่อยๆ .. ทำไมกัน .. ผมหกล้มลง .. เลือดสีแดงสด ไหลรินออกมาจากเข่าที่แตกนั้น .. แต่ทำไมผมไม่เจ็บล่ะ?

นี่มันเกิดอะไรขึ้น .. ยิ่งคิดผมก็ยิ่งไม่เข้าใจ .. แสงสว่างนั่นจางหายไปแล้ว .. ทางข้างหน้ามืดมิดขึ้นอีกครั้ง..

"เธอ.." เสียงๆหนึ่งดังขึ้น ผมสะดุ้งสุดตัว หันไปข้างหลัง .. ข้างหลังที่เป็นต้นทางของเสียงนั้น "เธอ .. มนุษย์เหรอ"

"มนุษย์? แล้วนายไม่ใช่เหรอ??" สิ่งที่ผมเห็นคือชายร่างใหญ่ ในชุดสีดำ ดวงตาของเขาดำสนิท ดูเย็นชาเหลือเกิน "ที่นี่ที่ไหน" ผมถามทันที

"งั้นเหรอ..หลงเข้ามาอีกแล้วเหรอ.." เสียงต่ำของเขา ฟังดูน่ากลัว เขานั่งลงตรงหน้าผม ก้มหน้าลงมาและ..เลียบาดแผลที่เข่านั่น .. อ่อนโยน .. ขัดกับดวงตาที่เย็นชานั่น

"ลุกขึ้น"

เขาลุกขึ้นและสั่งผม.. ผมก็ลุกตาม ผมไม่มีที่พึ่งอีกแล้ว ผมหวังว่าเขาจะช่วยผมได้

"ตามมาสิ"

เขาพาผมเดินไปข้างหน้าอันมืดมิดนั่น .. เดินได้สักพัก ผมเห็นปราสาทหลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ในความมืดนี้
"ที่นี่.." ผมร้องขึ้นเบาๆ
"บ้านฉันเอง" .. เขาเรียกสถานที่แห่งนี้ว่าบ้าน  .. ผมว่ามันใหญ่เกินกว่าที่จะเป็นบ้านแล้ว แต่ผมก็ไม่ได้พูดอะไร เดินตามเขาเข้าไป

ภายในนั้น .. ผมพบกับเชิงเทียนที่ติดตามกำแพงทางเดิน ยาวลึกเข้าไปเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด แสงสว่างสลัวๆนั่นทำให้เห็นรูปปั้นรูปทรงต่างๆวางเรียงราย ไม่ว่าจะเป็นรูปปั้นหญิงสาว รูปปั้นเทพ รูปปั้นอัศวิน และ .. รูปปั้นปีศาจ

เขาเดินนำผมมายังห้องห้องหนึ่ง .. ห้องโถงใหญ่ มีโต๊ะตัวยาว และเก้าอี้นับร้อยวางเรียงอยู่ .. เสียงต่ำดังขึ้นอีกครั้ง "นั่งสิ.."

เขาให้ผมนั่งบนเก้าอี้นับร้อยนั่น .. ผมนั่งลงตัวที่ใกล้ผมที่สุด .. ผมเงยหน้าขึ้นมองเขา .. ในที่สุด ผมก็ได้เห็นหน้าเขาชัดๆเสียที หน้าของเขาหล่อเหลามาก คมเข้ม .. อายุก็คงไม่ต่างจากผมเท่าไหร่นัก .. แต่ทำไม .. ตาของเขาถึงดูเศร้าขนาดนี้..

"ที่นี่มันที่ไหน มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมข้างนอกถึงเงียบและมืดขนาดนั้น" ผมรัวคำถามใส่เขา .. ไม่รู้ว่าเขาหัวเราะผมทำไม .. ถึงเขาจะหัวเราะ แต่ตาของเขานั่นมันไม่หัวเราะด้วยเลย

"นายชื่ออะไร.." เขาถามผม .. ทำไมเขาไม่ตอบคำถามผมก่อนล่ะ..
"ค..คางิโมโตะ อากิระ.."
"ชั้น .. ฮิโรกิ"
"เฮ้ .. กลับมาแล้วเหรอฮิโระ~" อีกเสียงหนึ่งดังขึ้น เป็นเสียงที่ร่าเริง ไม่เหมือนกับเขา.. "เอ๊ะ มนุษย์นี่นา ไม่ได้เจอซะนาน~"

อีกแล้ว .. มนุษย์.. ทำไมงั้นเหรอ พวกเขาไม่เหมือนผมรึไง ..
"ที่นี่ที่ไหน!?" ผมถามขึ้นเสียงดัง เขาทั้ง 2 มองหน้าผม .. "นี่มันอะไรกัน! เกิดอะไรขึ้น .. มนุษย์อะไร.. พวกนายเป็นใคร?" ผมหมดความอดทนแล้ว ต้องการคำตอบยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด แต่ทั้ง 2 คนนั้น .. เงียบ ..

เขามองหน้าผมสักพัก .. และพูดขึ้น

"เอาล่ะ .. นายอาจจะไม่เชื่อ" ฮิโรกิพูดด้วยโทนเสียงต่ำเหมือนเดิม
"แต่นายก็ต้องเชื่อ~" อีกคนทำเสียงร่าเริง ซึ่งก็เข้ากับหน้าตาทะเล้นๆของเขา..

"ที่นี่คือ.." เขาพูดต่อไป ผมรอคำตอบจากปากของเขา "..."
"โลกของพวกเราไงล่ะ~" แต่อีกคนรีบพูดแทรกขึ้นแทน "มีเพียงแค่เรา .. ใช่ไหมฮิโระ.." หันไปยิ้มให้เพื่อน ..
"ไม่..ชินยะ .. มีเคตะด้วย..นานลืมเจ้านั่นรึไงนะ" ฮิโรกิพูดด้วยเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน .. คนๆนี้ชื่อชินยะสินะ แล้วเคตะล่ะ เป็นใครกัน
"โลกของพวกนาย.." ผมพูดถามเขาต่อไป "โลกอะไร .. นี่ไม่ใช่โลกที่ฉันอยู่เหรอ .. พวกนาย..เป็นมนุษย์ต่างดาวรึไง"
"ฮ่าๆ พวกเราก็มนุษย์เหมือนนายแหละ.." ชินยะหันมาบอกผม "พวกเรา 2 คนสร้างที่นี่ขึ้นมา แค่คิด มันก็เกิดขึ้น.."
"นายคงหลงเข้ามา อากิระ.." ถึงเขาจะบอกผมด้วยเสียงต่ำๆ แต่ฟังลึกลงไปนั้น .. มันช่างอ่อนโยนจริงๆ

และผมก็ต้องสะดุ้งอีกครั้ง .. เมื่อเสียงแหลมเล็กดังขึ้น .. ร้องเรียกหา .. ชินยะ
"อยู่นี่เอง นึกว่าหายไปไหน ~~" เจ้าของเสียงนั้นปรากฏตัวขึ้น .. ชายหนุ่มตัวเล็ก หน้าตาน่ารักมาก
"ตื่นแล้วเหรอเคตะ" ... นี่สินะเคตะที่พูดถึง .. เป็นแฟนกันเหรอ .. ผมเห็นชินยะรีบวิ่งไปกอดเขา
"นั่นใครอ่ะ~" เขาชี้นิ้วมาทางผม .. และถามอย่างตื่นเต้น "หลงเข้ามาเหรอชินยะ~"

"เคตะก็เหมือนเธอ" ฮิโรกิเริ่มพูดกับผมอีกครั้ง ..เหมือนงั้นเหรอ .. หลงเข้ามาเหมือนผมงั้นเหรอ .. รึว่า .. เราไม่สามารถกลับไปที่เดิมได้ ..
"กลับไปโลกเดิมได้ไหม" ผมถามเขา .. ถ้าความรู้สึกของผมไม่ผิด ผมว่าตาของเขาไหววูบนิดๆ ..
"ได้ .. แต่ต้องรอ .. ไปนอนก่อนเถอะ เธอเหนื่อยมามากแล้ว.." ผมว่าเขาคงไม่ชอบให้พูดถึงโลกแน่ๆ..

เขาจับมือผมและฉุดให้ผมลุกออกจากเก้าอี้ .. เดินพาไปยังห้องอีกห้อง .. เตียงใหญ่นุ่มๆเหมือนในนิทานวางรออยู่ในนั้น .. เขาจะทิ้งผมไว้ในนั้น .. แต่ผมดึงเสื้อเขาไว้ได้ เขาหันมามองผมอย่างแปลกใจ
"ต้องรออะไร!" ผมงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมาก .. โลกที่เขาสร้าง .. ไร้ผู้คน .. มีเพียงแค่ 4 คน ณ ตรงนี้ .. อะไรกัน!

เขาถอนหายใจ ..นั่งลงบนเตียงนั่นและเริ่มเล่าให้ผมฟัง

"ที่นี่เป็นโลกที่ฉันกับชินยะสร้างขึ้น .. ตามความคิดของพวกฉัน.. ตอนแรกฉันก็ถูกดูดมาเหมือนนายแหละ ..มันอยู่ในช่องว่างแห่งกาลเวลา.. ไร้แสงจากดวงอาทิตย์ มีเพียงแสงจันทร์ .. ไร้ความเจ็บปวด .. และ .. ไร้กาลเวลา"

ไม่มีดวงอาทิตย์งั้นเหรอ มิน่าถึงได้มืดขนาดนี้ ..ไร้ความเจ็บปวด จริงสิ ตอนที่เราล้ม มิน่าล่ะ อากิระเริ่มทำความเข้าใจ .. แต่ไร้กาลเวลานี่มัน .. หมายความว่ายังไงกัน

"ก็หมายถึงเวลาหยุดหมุนไงล่ะ .. ไม่มีวันใหม่ .. ไม่มีแม้แต่เสี้ยววินาที"
"แล้วทำไม .. ถึงต้องสร้างโลกนี้ขึ้นมา" ผมถามอย่างข้องใจ "นายเคยอยู่ที่โลก .. หมายถึงโลกที่ฉันอยู่น่ะ"
"หึ .. ฉันเกลียด .. เกลียดโลกเน่าๆอย่างงั้น ทั้งสงคราม ..แกร่งแย่งชิงดี ..ข่มขืน.. ลักทรัพย์..ตีหน้าเข้าหากัน เกลียด.."

ขนผมลุกซู่.. เสียงของเขา จงเกลียดจงชัง เหมือนแค้นอย่างสุดๆ ดวงตานั่น..ช่างน่ากลัวจริงๆ
"แล้วฉันจะกลับไปได้ยังไง"
"ต้องรอให้มิติเวลาเปิดออก" เขาบอกผม "แต่ไม่รู้เมื่อไหร่.."

ได้ฟังเช่นนั้น ผมตกใจทันที .. ไม่รู้เมื่อไหร่งั้นเหรอ!
"คนที่ชื่อเคตะนั่น .. เขาเป็นเหมือนฉันเหรอ เขารอมิติอะไรนั่นให้เปิดเหรอ"
"ใช่ .. แต่ตอนนี้เขาไม่ต้องการมันอีกแล้ว เพราะมันเคยเปิดให้เขากลับ แต่เขาไม่กลับ เพราะชินยะ.."

คำพูดของเขาฟังดูไม่เข้าใจ .. แต่จากท่าทีของเคตะและชินยะ มันทำให้ผมเข้าใจว่า .. เขารักกัน..

"จะถามอะไรอีกไหม?" ฮิโรกิพูดขึ้น ผมส่ายหน้า "งั้นนอนเถอะ"
ผมนอนลงบนเตียงนุ่มๆนั้น .. และหลับตา นึกในใจว่า เรื่องทั้งหมดคงเป็นความฝัน พอตื่นขึ้นมา ผมจะอยู่ในที่ๆมีแสงสว่างจ้าจากดวงอาทิตย์ .. แต่ .. ตอนนี้ผมรู้สึกอุ่นๆที่หน้าผาก ผมลืมตาขึ้น .. เขา .. ฮิโรกิจูบลงที่หน้าผากของผมอย่างแผ่วเบา .. นี่มันอะไรกัน .. ความรู้สึกนี้ .. ใจเต้นรัวแรง รู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา
"ฝันดี .. " เขายิ้ม .. เป็นครั้งแรก .. ที่ตาของเขา..ดูอ่อนโยนอย่างบอกไม่ถูก .. เขาเดินออกจากห้องไป ปล่อยผมให้นอนอยู่คนเดียว

.......................................
.........................
...............
.......
..

"ตื่นแล้วเหรอ~"
ผมหลับไปนานแค่ไหนนะ .. ที่นี่ไม่มีเวลา ผมจึงไม่รู้ .. ข้างนอกยังคงดูมืดสนิทเหมือนเดิม ..ผมเดินเข้ามาที่ห้องโถงที่มีเก้าอี้นับร้อยนั่น มีชินยะและเคตะนั่งกินอาหารอยู่.. "มากินด้วยกันสิ" เขาทั้ง 2 ชวนผม
"ฮิโรกิล่ะ" ผมถามเขา พลางตักอาหารเข้าปาก .. อร่อยจัง นี่มันอะไรนะ .. ถึงหน้าตามันจะดูแปลกๆก็เถอะ
"คงออกไปข้างนอกล่ะมั้ง" เคตะบอก

ข้างนอกเหรอ .. ออกไปทำไมกัน .. ข้างนอกที่มีแต่ความมืดมิดและหนาวเย็นนั่น แค่คิดผมก็ขนลุกแล้วครับ

.........

นานแค่ไหนแล้วนะ ที่ผมอยู่ที่นี่ .. ชีวิตแทบจะไม่มีอะไร .. มีเพียงแค่ คุยเล่น ทานอาหาร และเข้านอน .. เขาคนนั้น พอกลับมาได้ไม่เท่าไหร่ ก็ออกไปข้างนอกอีก .. น่าแปลกใจ ที่ตอนนี้ผมรู้สึกสุขใจและอบอุ่นที่มีเขาอยู่ข้างๆ .. ถึงแม้เขาจะเป็นคนเงียบๆก็เถอะ

.........

"อากิระ!!" ฮิโรกิตะโกนลั่น .. ดูก็รู้ว่าเขาวิ่งหอบมา .. อาการเหนื่อยแทบจะขาดใจ "มานี่!" ไม่ทันพูดจบ เขาลากผมไป ..ออกไปข้างนอก .. และวิ่ง.. วิ่งไป .. ในทางที่มืดมิดนั้น อ๊ะ..แสงสว่างนั่น เหมือนที่เห็นตอนนั้น
"นั่นไง มิติแห่งเวลา .. มันเปิดแล้ว" เขาพูด.. ผมตกใจมาก .. เราต้องกลับแล้วเหรอ .. กลับไปหาโลกที่ๆเคยอยู่มา 16 ปี..
"ไปเลย! อากิระ!" เขาผลักผมอย่างรุนแรง
"ม.." ผมรู้สึกถึงลมแรงๆดูดผมเข้าไปในแสงสว่างนั้น .. เสียงอื้ออึงดังอยู่ในหู ผมทนไม่ไหวแล้ว .. ฮิโรกิห่างจากผมไปเรื่อยๆ ตาผมพร่ามัว .. และมืดสนิท ..

....................................... 
.............................
................
.......

.......
................
.............................
....................................... 

"อากิระ!! เฮ้~ อากิระ!!" ผมรู้สึกว่ามีคนเขย่าตัวผมอย่างแรง .. ผมค่อยๆลืมตาขึ้น .. ตาพร่าเพราะแสงแดด .. ที่ไม่ได้เห็นมานาน
"อ๊ะ!! ตื่นแล้วล่ะ!!" เสียงที่คุ้นเคย แต่ไม่ได้ยินมานาน ดังอยู่ข้างๆหูผม .. เมื่อสายตาผมชินกับแสงแล้ว .. เพื่อนๆผม 5 คนล้อมรอบผมอยู่ ..
"เป็นอะไรไป ตกใจหมด พอมาถึง ฉันเห็นนายนอนนิ่งอยู่!!!!!!!!.." เพื่อนผมคนหนึ่งพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตกใจ
"นี่..โลกเหรอ" ผมพูดขึ้น
"ก็โลกน่ะสิ นายนอนฝันว่าไปอยู่ดาวอังคารมารึไง" เพื่อนๆผมยังคงขึ้เล่นกันเหมือนเดิม..
"นี่วันที่เท่าไหร่ .. กี่โมง.." ผมถามอีกครั้ง .. เพื่อนๆผมก็คงงงกับผมน่าดู..

"ก็วันที่ 20 สิงหาคม 2004 วันเกิดนายไง ตอนนี้ก็เกือบเที่ยงแล้ว"
อะไรกัน .. ทั้งๆที่เราหายไปนานขนาดนั้น .. เวลาที่นี่ไม่เปลี่ยนไปเลยรึไง .. จริงสิ ที่นั่น .. ไม่มีเวลานี่นา .. ในหัวผมสับสนไปหมด .. ปวดหัวมาก ..
"ชั้นนอนอยู่ตรงนี้ตลอดเลยเหรอ" ผมถาม
"ก็พวกเรานัดว่าจะไปเลี้ยงวันเกิดนายกัน .. พอพวกเรามาถึง .. ก็เห็นนายนอนอยู่เนี้ยแหละ คงเป็นลมไป" เพื่อนของผม มองผมอย่างงงๆ .. หรือว่าทั้งหมดจะเป็นความฝัน .. ฮิโรกิ .. มันไม่ใช่ความจริงเหรอ?
"ไม่มีอะไรแล้ว .. งั้นไปฉลองกันเถอะ!!"
"ม..ไม่ วันนี้ชั้นปวดหัว ขอตัวกลับก่อน .." ว่าแล้วผมก็รีบวิ่งกลับบ้าน .. บ้านอันแสนเงียบ .. พ่อแม่ของผมทำงานที่ต่างประเทศ .. ปล่อยให้ผมอยู่คนเดียวมาตลอด และส่งเงินมาให้ทุกๆเดือน .. ทั้งหมดมันเป็นความฝันจริงๆเหรอ ผมทบทวนเรื่องทั้งหมดอีกครั้ง .. ฮิโรกิ .. เคตะ .. ชินยะ .. นาย..ไม่มีตัวตนงั้นเหรอ ..

วันเวลาผ่านไป 1 อาทิตย์ ผมยังคงไป รร เช่นเคย .. ผมยังคงคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น .. และคิดถึงเขา .. ฮิโรกิ .. ฉันคิดถึงนาย ..

พอกลับมาที่บ้าน .. ก็ต้องเจอแต่ความว่างเปล่า.. เมื่อความมืดมาเยือนในทุกๆคืน .. ผมนอนร้องไห้คิดถึงเขาตลอดเวลา .. อยากพบ .. ใจจะขาด

จนกระทั่ง .. เมื่อมันเกิดขึ้นอีกครั้ง .. หลังเลิกเรียน ..

แสงนั่น !!.. เหมือนวันนั้น .. ผมโยนกระเป๋าสัมภาระของผมทิ้ง และออกวิ่ง .. ไม่รีรอ กระโดดเข้าไป .. ลมแรงๆดูดผมเข้าไปอีกครั้ง .. และ.. ความมืดมิดเข้าครอบงำ

ไม่ใช่ความฝัน .. มันรู้สึกตัว ผมกลับมาที่นี่ .. ที่ๆมีเขาอยู่ .. ผมวิ่ง .. วิ่งไปหาปราสาทนั่น ... ถึงผมจะไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน ผมวิ่งไปเรื่อยๆ

พลั่ก!! ผมชนสิ่งกีดขวางข้างหน้าอย่างจัง

"นาย .. หลงเข้ามาเหรอ.." เสียงนี่ .. เสียงต่ำๆ ..เหมือนตอนที่เจอกันครั้งแรก .. ไม่ผิดแน่ ฮิโรกิ!! ผมรีบลุกขึ้นมากอดเขา
"ฮิโรกิ!!~"
"เอ๊ะ!! นาย .. อากิระ..เหรอ" เสียงเขาตกใจ "นายหลงมาอีกแล้วเหรอ"
"เปล่า .. เปล่า ฉันไม่ได้หลงมา .. ฉันเข้ามาเอง ฉันคิดถึงนาย อยากอยู่กับนาย .. ฮิโรกิ .. ฉันรักฮิโรกิ!!~~" ผมพูดรัวเร็วจนลิ้นแทบพันกัน ยังคงกอดเขาไว้แน่น กลัวว่าจะต้องแยกกันอีก ผมไม่อยากอยู่คนเดียวอีกแล้ว ..
"แน่ใจแล้วเหรอ.." เขาถามผม ผมพยักหน้าอย่างแน่วแน่ ผมอยากอยู่กับเขา

ฮิโรกิยิ้มให้ผมและโน้มตัวลงมา .. ริมฝีปากของเราประกบกันเนิ่นนาน ท่ามกลางความมืดมิดนั้น..
 
กับเวลาที่หยุดหมุน ..
เหมือนกับหัวใจของผมที่หยุดอยู่ที่ฮิโรกิ..
ขอเพียงมีแค่เขา..
ผมก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว..
พวกเราจะอยู่ด้วยกัน ..
ในค่ำคืนที่แสนวิเศษนี้..
ตลอดกาล ......

....................................... 
.............................
................
.......
...

Fin ...