สายลมที่พัดโหมกระหน่ำ ก้อนเมฆเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีดำ .. เหมือนในวันนั้นไม่มีผิด .. ผ่านมา 2 ปีแล้วสินะ หลังจากที่ผมทำเรื่องผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ลงไป เรื่องที่น่ารังเกียจจนเขาเกลียดผมถึงขนาดนี้ เพราะผมทำอย่างงั้นเหรอ ก็ผมรักเขานี่นา เขาไม่เคยรักผมเลยรึไง? ใช่สิ.. ผมมันก็เป็นได้เพียงแค่ 'พี่ชาย' .. เพราะผมมันไม่ดีเอง ที่ทำเรื่องอย่างงั้นลงไป.. ผมจึงต้องสูญเสียเค้าไปตลอดกาล...

ย้อนไปเมื่อ 2 ปีที่แล้ว.. วันที่ 17 พ.ค. วันนั้นเป็นวันเกิดผมและพี่ชายฝาแฝดของผมด้วย ยูสุเกะพี่ชายของผมไปฉลองกับเคตะแฟนของเขา แต่ผมสิ แฟนก็ยังไม่มี ..แต่ผมมีคนที่ผมรักแล้ว เขาคนเดียวเท่านั้น เขา..อากิระ..

"อากิจัง!! เจอกันที่คอนโดพี่เหมือนเดิมนะ วันนี้ห้ามเบี้ยวเด็ดขาดด!!!"
"ได้สิฮะพี่ฮิซะ แหม ก็วันเกิดพี่ชายสุดที่รักทั้งทีนี่ น้องชายคนนี้ไม่มีทางเบี้ยวหรอกน่า ฮ่าๆๆ"

เสียงใสๆที่ตอบกลับมา เพียงแค่เสียงของเขามันก็ทำให้หัวใจผมสั่นแล้ว .. แต่คำๆนั้น .. พี่ชาย .. ไม่..ผมไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของเรามันเป็นเพียงแค่พี่ชายน้องชาย .. แถมเราไม่ได้เป็นพี่น้องกันแท้ๆสักหน่อย .. ผมต้องการมากกว่านั้น .. 

หลังเลิกเรียน .. ผมรีบกลับไปที่คอนโดทันที อาหารหลากหลายค่อยๆผุดขึ้นมาทีละอย่างๆ ฝีมือการทำอาหารของผมไม่เป็นรองใคร ผมทำมันสุดฝีมือเพื่ออากิระโดยเฉพาะ .. เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ จนในที่สุด อากิระก็มา..

"มาแล้วค้าบบพี่ชาย~~~" เสียงใสๆนั้นลอยมาแต่ไกล ยังไม่ทันไม่เปิดประตูก็รู้แล้วว่าเป็นใคร อากิระที่น่ารักของผมนั่นเอง ..
"มาช้าจังเลยนะนายน่ะ อาหารจะเย็นหมดแล้ว"
"โห ผมอุตส่าห์แบกของมาด้วยนะ -3-" น้องแมวเริ่มงอนแล้ว "แต่ก็ Happy Birthday นะคับพี่ฮิซะ" ว่าแล้วก็ยื่นกล่องของขวัญใบใหญ่ที่ซ่อนไว้ข้างหลังแบบไม่มิดให้ฮิซาโตะ นิสัยแบบนี้แหละ ที่ทำให้ผมหลงไหลจนถอนตัวไม่ขึ้น..
"ขอบใจมาก~~ งั้นแกะเลยนะ.." ผมบรรจงแกะของขวัญชิ้นนั้น แม้แต่กระดาษห่อ ผมก็พับมันเก็บไว้อย่างดี ของขวัญที่อากิระให้ผมนั้นคือตุ๊กตา 2 ตัว ตังนึงเป็นตุ๊กตารุปแมวที่ปักชื่อ Akira อีกตัวเป็นตุ๊กตาคิงคองที่ปักชื่อ Hisato ..
"น่ารักใช่ป่าวว ลงทุนปักเองเลยนะ"
"กะ..แก แกหาว่าชั้นเป็นคิงคองเหรอ!!!!!"
"ก็มันเหมือนนี่นา นั่นไง คิงคองโกดแล้ว~~" เจ้าแมวน้อยวิ่งหนีไปรอบๆห้องโดนมีฮิซาโตะวิ่งไล่ตาม .. สมเป็นพี่น้องที่รักกันจิงๆ .. แล้วเรื่องมันก็เกิดขึ้น ..

"คัมปายยย~ แก่ขึ้นแล้วนะพี่ฮิซะ" อากิระของผมยกแก้วขึ้นชนพร้อมกับพูดกัดนิดๆ ..ผมยอมโดนกัดแบบนี้ทุกวันเลยถ้าผมได้อยู่กับอากิระอย่างมีความสุขแบบนี้
"เออ ไอ้เด็ก กินเยอะๆ จะได้โตไวๆ" ไม่ต้องพูด อากิระก็กินอาหารที่วางอยู่ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว
"อร่อยจังเลยฮะพี่ฮิซะ ทำเองเหรอ?" เห็นไหม บอกแล้วว่าฝีมือทำอาหารของผมไม่เป็นรองใคร เขากินอาหารของผมอย่างมีความสุข ผมดีใจจัง วันนี้เป็นวันเกิดที่ผมมีความสุขที่สุดเลย~
"อื้ม อร่อยใช่ไหมล่ะ ฮ่าๆ" ผมขยี้หัวเขาอย่างเอ็นดู รอยยิ้มแบบนี้ ผมอยากเห็นมันจนวันตายเลย .. แล้วเมื่อไหร่กันนะ ที่ผมจะได้หัวใจของเขามาครอบครอง .. เอ๊ะ .. เฮ้ย อากิระ นั่นมันไวน์นะ!!
"ไอ้น้ำนี่ก็อร่อยจังเลยฮะ" พูดไม่ทันขาดคำเขาก็กระดกมันลงคอไปรวดเดียว
"เจ้าบ้า เป็นเด็กเป็นเล็ก กินได้ไงห๊าา"
"ไม่เห็นเป็นไรเลย พี่ฮิซะก็กินนี่นา"
"หนอย!! ไอ้นี่ มาย้อนชั้นอีกนะ" แต่ก็ช่างเหอะ นานๆที คงไม่เป็นไรมั้ง .. ทั้งอาหารและเครื่องดื่มถูกส่งลงไปยังกระเพาะของทั้งคู่เรื่อยๆ .. เมื่อหนังท้องตึง หนังตาก็ต้องหย่อนเป็นธรรมดา ..ทั้งคู่จึงค่อยๆผลอยหลับไป ..

เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ .. ผมตื่นขึ้นมาและมองนาฬิกา ตอนนั้นเป็นเวลาเกือบ 4 ทุ่มได้ .. แย่แล้ว อากิระต้องกลับบ้าน ไม่งั้นที่บ้านเป็นห่วงแน่ๆ .. ผมเหลือบไปมองเด็กชายที่นอนอยู่ข้างๆ เสื้อสูทนักเรียนที่อากิระใส่อยู่นั้น กระดุม 3 เม็ดบนถูกปลดออกเพื่อจะได้ไม่อึดอัด .. มันเผยให้เห็นซอกคอและอกที่ขาวเนียนน่าสัมผัส ใบหน้าเรียวสวยใสที่กำลังหลับผลอยอยู่นั้น ช่างน่ารักจริงๆ เรียวปากสวยได้รูปเผยอขึ้นนิดหน่อย เสียงกรนฟี้ๆดังรอดออกมาเป็นระยะๆ ..ผมเริ่มอดใจไม่ไหวแล้ว ร่ายกายนั้นมันช่างเชิญชวนผมซะจริงๆ ผมควรทำอย่างไรดี อารมณ์ในตัวผมมันกำลังพุ่งพล่าน เรียกร้องต้องการครอบครองร่างบางร่างนี้ ..

จนในที่สุด .. ผมก็ขึ้นคร่อมอากิระอย่างค่อยๆ เพื่อไม่ให้เขารู้สึกตัว .. อย่านะ ฮิซะ!! นายต้องควบคุมตัวเองสิ .. ไม่!! ผมทำไม่ได้ ผมควบคุมตัวเองไม่ไหวแล้ว .. เสียงในสมองดังขึ้นอย่างสับสน .. อากิระ .. ผมค่อยๆก้มหน้าลงจุมพิตบนริมฝีปากแดงฉานนั้น ค่อยๆส่งลิ้นนุ่มๆเข้าไป ลิ้มรสหวานที่อยู่ภายในอย่างช้าๆ .. มือของผมมันไม่อยู่นิ่ง ลูบไล้แผงอกของร่างบางและหยุดอยุ่ที่ยอดอกสีชมพูดนั้น ใช้ปลายนิ้วมือเขี่ยมันเล่นอย่างสนุกสนาน ..

"อือ.." เสียงของอากิระดังขึ้นเล็กน้อย แต่เขาก็ยังไม่รู้สึกตัว .. ผมจึงได้ใจ ทำมันต่อไป ค่อยๆเคลื่อนตัวไปซุกไซร้ซอกคอขาวระหงส์นั้น ขบเม้มจนเกิดรอยรักสีแดง ค่อยๆลากปลายลิ้นลงไปที่เม็ดติ่งสีชมพูหวาน .. มันหวานจริงๆครับ ร่างกายของอากิระ ผมหยุดไม่ได้แล้ว .. ปลายลิ้นตวัดไปมาอย่างชำนาญ .. ทำให้ร่างบางเสียวาบและรู้สึกตัวทันที ..

"พะ..พี่ฮิซะ!!!! ทะ..ทำอะไรอ่ะคับ!!" เสียงหวานๆร้องดังขึ้นเมื่อรู้สึกตัวว่าผมกำลังล่วงเกินเขาอยู่ ..มือเรียวเล็กนั้นพยายามจะดันร่างของผมออก แต่เรี่ยวแรงของเขา มีเหรอจะสู้ผมได้ .. ผมจับข้อมือเล็กๆนั้นกดลงบนพื้นทันที ..
"อากิระ.. ชั้นรักนาย" ผมกระซิบอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยนที่สุดในชีวิตผมข้างๆหูของอากิระ .. ผมรักอากิระ รักจนยอมตายแทนได้เลยด้วยซ้ำ .. แต่ทำไม .. เขาถึงเห็นผมเป็นเพียงแค่พี่ชายคนนึ่งเองล่ะ?
"พี่ฮิซะ!! ปล่อยผมนะ!!!!!!! พี่กำลังเมาใช่ไหม!!??" เมาเหรอ ตลกน่า ผมไม่ได้เมาหรอก ผมทำไปเพราะร่างกายของผมมันเรียกร้อง .. เสียงร้องยังคงดังต่อไป .. มันทำให้ผมอ่อนลงนิดหน่อย แต่พอเห็นร่างกายที่เซ็กซี่นีแล้ว อารมณ์ของผมมันก็พุ่งพล่านขึ้นอีกครั้ง..
"ชั้นรักนายนะ.." เมื่อผมพูดจบ ปากผมก็เริ่มทำงานลงไปสร้างรอยช้ำสีแดงที่คอของอากิระอีกครั้ง .. ร่างบางนั้นสั่นด้วยความกลัวอย่างเห็นได้ชัด
"พี่..อย่าทำอะไรผมเลยนะ ฮือๆ" เสียงขอร้องดังขึ้นอีกครั้ง .. แต่เสียงของเขา มันยิ่งทำให้ผมมีอารมณ์ .. อากิระ .. ชั้นหยุดไม่ได้แล้ว
"อย่านะ!!!!!!!! ผมเป็นน้องชายพี่นะ!!!!!!" .. น้องชายเหรอ .. พอสักที คำๆนี้ ผมไม่ต้องการ .. ผมไม่ต้องการมัน ทำไมล่ะ อากิระ ทั้งๆที่รักนายมากขนาดนี้ .. เขาพยายามดิ้นแรงขึ้นไปอีก ผมก็กดข้อมือเขาแรงตามไปด้วย ค่อยๆปลดเสื้อผ้าของร่างบางออกจนผม .. ร่างกายนี้ .. ผมจะได้ครอบครองมันแล้ว

"อื้อ~ .. พ..พอแล้ว!!" ผมไม่สนใจเสียงของอากิระแล้ว .. ในหัวผมมันตื้อตันจนไม่รับรู้อะไรสักอย่าง รู้อย่างเดียวคือผมต้องการเขา ..
"อากิระ..." ผมค่อยๆลากลิ้นที่อุ่นชื้นนั้นลงไปยังส่วนล่าง .. ส่วนล่างที่มีจุดอ่อนไหวที่สุดของร่างกาย .. อากิระ ปากนายบอกว่าอย่า .. แต่ทำไมมันถึงได้แข็งชูชันอย่างงั้นล่ะ . นายก็มีอารมณ์เหมือนกันใช่ไหม? .. ผมค่อยๆใช้ลิ้นเลียส่วนปลาย เสียงครางของเด็กชายดังระงมไปทั่วห้อง .. ผมพอใจที่เขาส่งเสียงหวานๆนั้นออกมา ค่อยๆใช้ปากครอบครองส่วนนั้นจนมิด .. ขยับขึ้นลงๆอย่างช้าๆและเพิ่มจังหวะให้เร็วขึ้นอย่างต่อเนื่อง ในไม่ช้า..ของเหลวสีขาวก็ไหลทะลักออกมา ผมกลืนมันลงไปอย่างไม่รังเกียจเลยสักนิด .. แต่เสียงครางนั้น มันแปรเปลี่ยนเป็นเสียงทอด่าผม .. ได้ฟังแล้วมันช่างเจ็บปวดจริงๆ .. มันเหมือนมีเข็มพันเล่มมาทิ่มตรงหัวใจผม

"พอแล้ว!!! ฮิซาโตะ!!!" ผมกระตุกเล็กน้อย .. ฮิซาโตะเหรอ .. ความสัมพันธ์พี่น้องมันจบลงเท่านี้ใช่ไหม? .. มันจะได้เป็นมากกว่านั้นใช่ไหม? ใครก็ได้ช่วยบอกผมที..

ผมทนต่อไปไม่ไหวแล้ว อารมณ์รักของผมมันล้นจนแทบระเบิดออกมา .. ผมปลดเสื้อผ้าของตัวเองออกบ้าง และกระแทกกายเข้าไปทันที ..เสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดดังลั่น .. โชคดีที่ห้องผมมันเก็บเสียง ..ผมขยับตัวเข้าๆออกๆอย่างรวดเร็ว โดยที่ไม่สนใจเสียงของร่างบางเลยสักนิด .. เลือดสีแดงฉาดค่อยๆไหลซึมออกมา เปรอะเปื้อนพื้นสีขาวสะอาดนั้น .. การกระทำนั้นยังคงดำเนินต่อไป .. ร่างบางขยับไปตามแรงของผม เสียงกรีดร้องยังคงดังอยู่ .. และแล้ว อารมณ์ทั้งหมดในตัวผม มันก็พุ่งพวยเข้าสู่ตัวอากิระ .. เรา 2 คนเหนื่อยหอบกันทั้งคู่ ผมถอนตัวออกมา และนอนลงข้างๆเขา .. แต่เขารีบลุกขึ้น ปากยังคงด่าทอผมอย่างเจ็บๆแสบๆ น้ำตาที่ไหลออกมานั้นไม่มีท่าทีว่าจะหยุดเลยสักนิด .. อากิระคว้าเสื้อผ้ามาใส่แล้วรีบออกไปจากห้องทันที ..

เช้าวันรุ่งขึ้น .. อากิระไม่ได้มา รร .. และก็ไม่ได้มาอีกหลายวัน.. ทำไมกัน .. สิ่งที่ผมทำไปมันร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ? .. อากิระ .. ผมตัดสินใจไปหาเค้าที่บ้าน แต่สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น คุณแม่ของอากิระมาที่ รร แล้วยื่นใบลาออก .. อากิระจะย้าย รร? .. เขาไม่ได้เล่าให้แม่เขาฟังว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืน .. เพียงแต่บอกว่าจะย้าย รร ..

วันเวลาผ่านไปได้ประมาณ 1 เดือน .. รร ที่ไม่มีอากิระอยู่ มันช่างไร้ความหมาย ผมคิดถึงเขาเหลือเกิน .. ในที่สุดผมก็ได้พบ .. อากิระย้ายไปเรียนอยู่ที่ รร มัธยมอีกแห่งหนึ่ง .. ผมรีบวิ่งเข้าไปหาเค้าทันที ..

"อากิระ!!!!!" มือของผมจับข้อมือเล็กๆนั้นไว้ และเรียกชื่อของเขา .. อากิระหันมา .. เพื่อนของเขาก็ตกใจไม่น้อย พร้อมกับซุบซิบถามอากิระว่ารู้จักเหรอ
"นายเป็นใคร? .." เสียงเย็นชานั้นหลุดออกมาจากปากสวย .. ใคร? .. ผมเป็นใคร? .. ฮิซาโตะไงล่ะ.. อากิระสะบัดมืออกทันที .. และรีบเดินไปกับเพื่อนของเขา .. นายเกลียดชั้นแล้วใช่ไหมอากิระ.. ภาพนั้นมันยังคงติดตาผมมาจวบจนบัดนี้ .. แผ่นหลังของอากิระที่เดินจากผมไป ..

-------------
--------
---
-

2 ปีที่ผ่านมา .. ผมยังคงคิดถึงเค้าอยู่ตลอดเวลา .. หลังเลิกเรียน.. ผมจะรีบมาที่ รร ของอากิระ และแอบมองเขาทุกๆวัน .. ผมไม่กล้าไปเสนอหน้าให้เค้าถามว่าผมเป็นใคร .. มันเจ็บเกินจะทนไหวจริงๆ .. ภาพที่มีรอยยิ้มอันสดใสนั้นยังอยู่ในความทรงจำของผม .. รอยยิ้มที่เขาเคยมอบให้ผม .. บัดนี้มันไม่มีอีกแล้ว .. เพียงแค่การกระทำไม่ถึงชั่วโมง .. มันทำให้ความสัมพันธ์ของเราเป็นถึงขนาดนี้ .. อากิระ .. ผมขอโทษ .. แต่แค่คำขอโทษมันก็คงไม่สามารถทำให้เขากลับมามองผมได้อีก .. ผมต้องทำอย่างไร .. ผมรอคอยคำตอบนี้มาเป็นเวลา 2 ปี แต่ผมก็ไม่ได้สักที ..

ฝนเริ่มตกลงมาอย่างบ้าคลั่ง .. ผมเห็นอากิระเดินออกมาจาก รร และตรงกลับบ้านไปกับเพื่อนๆของเขาแล้ว .. ผมจึงกลับไปที่คอนโดของผม.. ของขวัญต่างๆนาๆกองพะเนินอยู่ตรงหน้าในห้องสี่เหลี่ยมนั้น .. ผมไม่อยากได้มันสักนิดเดียว .. ของขวัญที่ผมอยากได้มีเพียงอย่างเดียว .. สิ่งๆนั้นคือ 'น้องชายที่ชื่ออากิระ'  .. ถึงเขาจะเกลียดผม .. แต่ผมก็จะรักเค้าไปตลอดกาล...
.. น้องชายสุดที่รักของผม ..

The End ..

From :  http://www.thaimisc.com/freewebboard/php/vreply.php?user=indywflfic&topic=108